Kalyo

ni Kyle atbpa.

 Ang taong bulag, sa sarili’y bukal,

Mistulang tuod, kahoy na inaanay

Niloob ay balawis at masukal

Siya’y bumangon man, sadya paring bangkay

 

Abang ina’y nagdusa at nilugso

Ang kaliluha’y sumukob at namuno,

Tinanikala’t sa paa’y pinayukod

Ng mga mananakop at ganid ay buod

 

Kaya ikaw ay magmulat at tumindig,

‘di kaila’y sapat, matanto’t tumindig

Magliksi ka at pagtuwang ay makintal

‘pagkat ‘tong mandirigma ma’y napapagal

 

Aantayin pa bang buhay ay makitil?

Ihasik man sa lupang tigang ang butyl

Dumampi man ay nanatiling kutad

‘di nalasap ang kalayaang hinahangad

 

Panaghoy ng lupa at ngitngit ng bulkan

Ang dusting alipin at karalitaan

Hindi na mapapaknit ang mga hinagpis

Kapilas ang hilahil ng anak-pawis

 

Araw di’y sisikat sa bayan kong sawi,

Ngunit kamadhilakahan ay sa tangi

‘di nararapat sa sukab at palalo

Madili-dili ka ng ‘di mangimbulo

  

(para sa nyutral, manhid at walang pakialam)

-Published in banaag literay journal 2004

Hibik

ni kyle atbpa.

Sa pusong bitak damdami’y bumubugso,

Dala’ng madlang sakit at paninibugho,

Nalungayngay ang langit, tila susuko

Sa pasakit,’tong pag-ibig na tumimo.

 

Itong bangkang liyag, sa alon ay tangay

At sa pusod nito’y iwinawagayway.

Kuko’y kay bangis, mandaragit ng dagat!

Pumunit sa dibdib at hapdi’y kumagat!

 

O! Ngayon sa aking kalagayan,

Sa pagkahandusay sa kapaghatian.

Naghuhumiyaw hibla ng aking laman,

Sa’king dinatnang kirot at kahapisan.

 

Sa pluma ay nunukal ang luhang dugo,

At tinta ng pagdurusa ay tutulo.

Sisipsipin ng lupa ang kamalayan,

Ang buhay ay uusbong sa kamatayan.

 

Ngunit kalian ma’y ‘wag magpaimbabaw,

Pagtatapat tunay na nakatitighaw,

Sa pagkagapos ay nagsisilbing laya

At ‘wag basta irog ay ipaubaya.

 

Kung araw ma’y lamunin ng karagatan,

Hapon ma’y pumanaw tungong kadiliman

Ay paalala nitong anaki’y pantas

Tunay na pag-ibig ay ‘di magwawakas.

 

(para kay chillmark at sa maka-karelate)

 

-Published in banaag literay journal 2004